Γκιγιόμ Νερί: Το Άθλημα της Ελεύθερης Κατάδυσης

Το γερμανικό περιοδικό Spiegel πήρε συνέντευξη από τον Γάλλο Γκιγιόμ Νερί, πρωταθλητή ελεύθερης κατάδυσης. Τα λόγια του έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς μιλάει για ένα άθλημα και για μια εμπειρία που οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν.

Κ. Νερί, όταν βουτάτε, φτάνετε σε σημεία που είναι πολύ αφιλόξενα για τον άνθρωπο. Δεν υπάρχει οξυγόνο, η θερμοκρασία του νερού είναι μόλις 12 βαθμοί και επικρατεί σκοτάδι. Γιατί το κάνετε;

Κάνετε λάθος. Δεν είναι εντελώς σκοτεινά εκεί. Είναι περισσότερο σαν ένα βαθύ, έντονο μπλε γύρω μου. Μόνο στα βαθιά μπορούν οι άνθρωποι να βιώσουν το νόημα του απείρου. Και αν θέλω, μπορώ να κινηθώ προς οποιαδήποτε κατεύθυνση – πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά. Νιώθω ελεύθερος με έναν τρόπο που δε μπορώ στην ξηρά.

Οι καλύτεροι σφουγγαράδες βουτούν σε βάθη γύρω στα 45 μέτρα. Αλλά εσείς φτάνετε πέρα από τα 100 μέτρα δίχως οξυγόνο και με μόνη βοήθεια τα βάρη και τα πέδιλα. Είναι ένα ταξίδι στη ζώνη θανάτου. Αν αποπροσανατολιστείτε ή πανικοβληθείτε, δεν υπάρχει διάσωση. Πως προετοιμάζεστε;

Βάζω τον εαυτό μου σε μια ήρεμη κατάσταση. Πρέπει να είναι όπως το συναίσθημα που έχεις αμέσως όταν ξυπνάς το πρωί, όταν είσαι ακόμα λίγο κουρασμένος και όχι εντελώς ξύπνιος. Πριν βουτήξω, στέκομαι ακίνητος στο νερό και προσπαθώ να γίνω ένα με το στοιχείο. Ακριβώς πριν κατέβω, εισπνέω όσο περισσότερο αέρα μπορώ.

Πόσα λίτρα αέρα χωρούν στα πνευμόνια σας;

Περίπου 10.

Ένας μέσος άνθρωπος έχει χωρητικότητα γύρω στα έξι λίτρα.

Μπορώ μέσω μιας ειδικής αναπνευστικής τεχνικής να συμπιέσω τον αέρα στα πνευμόνια μου, όπως συμβαίνει σε μια μπουκάλα οξυγόνου. Αυτό μου επιτρέπει να χωρέσω περισσότερο μέσα τους. Αλλά ακόμη πιο σημαντικό είναι να χρησιμοποιώ όσο το δυνατόν λιγότερο οξυγόνο καθώς βουτάω. Πρέπει να εκμεταλλευτώ τον διαθέσιμο αέρα όσο καλύτερα μπορώ. Πρέπει να είμαι αποδοτικός.

Τι σας συμβαίνει καθ’ οδόν προς τα κάτω;

Μέσα στα πρώτα μέτρα, εκδηλώνεται το αντανακλαστικό της κατάδυσης – ένα φαινόμενο που οι άνθρωποι μοιράζονται με τα δελφίνια και τις φάλαινες. Ο παλμός της καρδιάς μου επιβραδύνεται και το αίμα ρέει προς την καρδιά και τον εγκέφαλο, δηλαδή τις πιο σημαντικές περιοχές. Το σώμα μου μπαίνει με άλλα λόγια σε οικονομική λειτουργία. Μετά τα 35 μέτρα, η πίεση είναι τόσο μεγάλη που βυθίζομαι αυτόματα. Σταματάω να κινούμε και απλά πέφτω – μια απαράμιλλη αίσθηση.

Στα 115 μέτρα, τα πνευμόνια σας είναι πολύ συμπιεσμένα, στο μέγεθος δύο πορτοκαλιών, και περιέχουν μόνο μισό λίτρο αέρα. Αυτό είναι ένα ωραίο συναίσθημα;

Στο σημείο αυτό, τα αέρια αρχίζουν να διαλύονται στο αίμα σου. Αυτό έχει μια ναρκωτική επίδραση. Είναι λίγο σαν να χεις πιεί δύο μπίρες, όταν είσαι λίγο μεθυσμένος, αλλά διατηρείς τον έλεγχο.

Πόσο συχνά χτυπά η καρδιά σας στο βάθος αυτό;

Δεν υπάρχουν συσκευές που να αντέχουν την πίεση ώστε να το μετρήσουν, αλλά εκτιμώ ότι είναι γύρω στους 20 παλμούς ανά λεπτό.

Στο βάθος αυτό, υπάρχει πίεση 13 κιλών ανά τετραγωνικό εκατοστό στο σώμα σας. Δεν φοράτε μάσκα διότι αν φορούσατε, η διαφορά στην πίεση θα σας έβγαζε τα μάτια έξω. Πως αντιμετωπίζετε τις συνθήκες αυτές;

Προπονούμαι επί 14 χρόνια. Έχω κάνει χιλιάδες καταδύσεις στη ζωή μου. Ως αποτέλεσμα, το σώμα μου έχει προσαρμοστεί καλά στα βάθη. Έχω μάθει να δέχομαι την πίεση και δε νιώθω πόνο εκεί κάτω.

Λέγεται ότι ο δρόμος της ανόδου είναι δυσκολότερος από την κάθοδο. Γιατί;

Διότι πρέπει να κολυμπώ ώστε να μη βουλιάξω. Αυτό είναι κουραστικό και καταναλώνει πολλή ενέργεια. Φτάνω στο κρίσιμο σημείο μόλις 10 μέτρα πριν την επιφάνεια. Σε εκείνο το σημείο το σώμα μου καίγεται, είναι όξινο όπως μετά από ένα έντονο σπριντ και παράγει πολύ γαλακτικό οξύ. Προκειμένου να το διασπάσει, χρησιμοποιεί το υπόλοιπο οξυγόνο που διαθέτω. Αν έχω φυλάξει αρκετό, τότε θα τα καταφέρω.

Και αν όχι;

Αν χάσω τις αισθήσεις μου, ένας από τους δύτες ασφαλείας θα με τραβήξει επάνω. Με συνοδεύουν για τα τελευταία 30 μέτρα.

Πως νιώθετε στην πρώτη σας αναπνοή, μόλις φτάσετε την επιφάνεια;

Πολύ όμορφα. Έτσι φαντάζομαι την πρώτη μας ανάσα όταν γεννιόμαστε. Τα πνευμόνια μου ανοίγουν, νιώθω ζωντανός. Μου αρέσει πολύ αυτή η στιγμή.

Οι καταδύσεις σας διαρκούν έως τέσσερα λεπτά. Οι αθλητές εκείνοι που αγωνίζονται στο άθλημα της «στατικής άπνοιας» στέκονται ακίνητοι στο νερό και κρατούν την αναπνοή τους. Οι καλύτεροι μπορούν να φτάσουν τα οκτώ λεπτά. Πως καταπολεμά κανείς το αντανακλαστικό του για τόσο πολύ;

Είναι ζήτημα αυτοσυγκέντρωσης. Εγώ έχω την επιθυμία να αναπνεύσω μετά τα τέσσερα λεπτά. Νιώθω ένα τράβηγμα στο λαιμό μου, αλλά έχω εκπαιδευτεί ώστε να το καταπολεμώ για άλλα τέσσερα λεπτά και να είμαι ήρεμος ταυτόχρονα.

Θα θέλατε να παραμένατε παραπάνω κάτω από το νερό;

Κάποιες φορές τη νύκτα, ονειρεύομαι ότι βουτάω, ότι είμαι στη θάλασσα και ότι δεν χρειάζεται να γυρίσω ποτέ στην επιφάνεια για αέρα. Είναι υπέροχο, αλλά δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.

Οι άνθρωποι δεν είναι ψάρια. Σε βάθη άνω των 100 μέτρων, δίχως τεχνική βοήθεια, βρίσκονται εκτός του στοιχείου τους. Ο κίνδυνος αυτός σας αρέσει;

Δεν θα έπαιρνα ποτέ ένα ρίσκο. Πριν από την κατάδυση ακούω τον εαυτό μου και μπαίνω στο νερό μόνο αν μου πει το σώμα μου ότι όλα είναι εντάξει. Δίνω μεγάλη προσοχή στην ασφάλεια και πάντα έχω μια ομάδα γύρω μου για την περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Αντιμετωπίσατε ποτέ κάποιο σοβαρό πρόβλημα;

Ναι, κατά τη διάρκεια της τρίτης μου προσπάθειας για το παγκόσμιο ρεκόρ στη Νίκαια, το 2006, ήθελα να φτάσω τα 109 μέτρα. Υπήρχαν εκεί τα ΜΜΕ, οι χορηγοί, η οικογένειά μου. Έπρεπε να πετύχω εκείνη τη μέρα και αυτό με άγχωνε. Λίγα μέτρα πριν φτάσω την επιφάνεια λιποθύμησα και ένας δύτης με έβγαλε έξω.

Πριν από τρεις εβδομάδες, ο κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ, ο Βέλγος Πατρίκ Μουσιμού, πέθανε κατά την προπόνηση. Επίσης, τον Ιούνιο, στο προπονητικό κέντρο όπου ερχόσαστε στην Ελλάδα, ο Άραβας πρωταθλητής, Αντέλ Αμπού Χαλίγκα, δεν επέστρεψε στην επιφάνεια μετά από μια κατάδυση στα 70 μέτρα και το σώμα του αγνοείται έκτοτε. Τι συνέβη;

Ακόμα προσπαθούμε να αναπαραστήσουμε το ατύχημα και εμείς οι ίδιοι. Ο Αντέλ καταδύθηκε με τη βοήθεια ενός ειδικού συστήματος. Στη συνέχεια φαίνεται ότι αποσυνδέθηκε από το ειδικό καλώδιο, δεν ξέρουμε γιατί. Μπορούμε μόνο να αποδεχτούμε τον θάνατό του, όχι να τον εξηγήσουμε.

Μετά το ατύχημα, ένα ρομπότ αναζήτησε το σώμα του στον πυθμένα επί μέρες, ενώ η ομάδα σας πήγε για προπόνηση. Είναι αυτός ένας τρόπος αποδοχής;

Δεν είναι τόσο απλό. Ήμασταν όλοι σοκαρισμένοι, αλλά είναι σημαντικό να γυρίσεις στο νερό γρήγορα μετά από ένα τέτοιο γεγονός.

Γιατί;

Στην κατάσταση εκείνη, χρειάζομαι την επιβεβαίωση ότι η κατάδυση είναι κάτι καλό για το σώμα μου. Αν έκανα διάλειμμα, τότε θα περνούσα μέρες προβληματισμένος. Το άθλημα θα γινόταν κάτι που μου αφαίρεσε ένα φίλο. Στην περίπτωση αυτή, θα τερμάτιζα την καριέρα μου επί τόπου.

Ο Γάλλος πρωταθλητής, Λόικ Λεφέρμ, ο καλύτερός σας φίλος, πέθανε τέσσερα χρόνια πριν κατά τη διάρκεια κατάδυσης. Σκεφτήκατε τότε να εγκαταλείψετε;

Ναι, βεβαίως. Μετά το θάνατό του, μου πήρε ενάμιση χρόνο μέχρι να ανακαλύψω πάλι το πάθος μου για την κατάδυση.

Και τα δύο ατυχήματα συνέβησαν στην κατηγορία «Δίχως Όρια», όπου ένα όχημα τραβά κάτω τον δύτη στα βαθιά και ένα μπαλόνι αέρα τον επαναφέρει στην επιφάνεια. Αυτό είναι άθλημα ή μεγαλομανία;

Παλαιότερα προπονούμουν με τέτοιο όχημα, αλλά ποτέ στα βαθιά. Το χρησιμοποιούμε στη Νίκαια για να παίζουμε στα 40 μέτρα, αλλά ποτέ δεν το χρησιμοποίησα για να πάω πέρα από τα 80 διότι δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω με τις δικές σου δυνάμεις. Η ζωή σου εξαρτάται από την τεχνολογία. Αυτό δεν είναι το στυλ μου. Θέλω να έχω τον έλεγχο στις καταδύσεις μου.

Παρά τον αριθμό των ατυχημάτων τα τελευταία χρόνια, εξακολουθεί η αναζήτηση για τα παγκόσμια ρεκόρ. Γιατί εσείς και οι συνάδελφοί σας συνεχίζετε να αναλαμβάνετε τέτοιους κινδύνους;

Είμαστε επαγγελματίες και προπονούμαστε σκληρά καθημερινά. Η προσπάθεια για να είσαι ο πρώτος είναι απλά μέρος αυτής της περιπέτειας. Είναι μέρος του παιχνιδιού, ένα παιχνίδι για ώριμους ανθρώπους.

Διαφημίζεστε ως ένας υποβρύχιος καλλιτέχνης. Σε ένα διάσημο βίντεο στο youtube, που ονομάζεται «Free Fall», πηδάτε μέσα στη μεγαλύτερη υποβρύχια τρύπα, ύψους 202 μέτρων στις Μπαχάμες. Επίσης, έχετε φωτογραφηθεί με δελφίνια και πρόσφατα κάνατε μια φωτογράφηση με ρούχα υψηλής ραπτικής στον βυθό. Γιατί τις κάνετε αυτές τις παραγωγές;

Μέσα από τη δουλειά μου θέλω να δείξω ότι μπορείς να νιώθεις το ίδιο άνετα στο νερό, όπως και στην ξηρά. Πολλοί έχουν ένα φόβο για την ανοικτή θάλασσα ή για τα βαθιά, ο οποίος είναι παράλογος. Θα ήθελα περισσότεροι άνθρωποι να γυρίσουν στη θάλασσα. Δυστυχώς, σήμερα πολλοί αντιμετωπίζουν τους ωκεανούς ως πηγή κερδών. Ρουφάνε το πετρέλαιο από τον πυθμένα και εξαντλούν τους πληθυσμούς ψαριών. Έχουν χάσει τον σεβασμό τους για το νερό. Πρέπει να αναθεωρήσουμε.

Τον Σεπτέμβριο θα συμμετάσχετε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στον κόλπο της Καλαμάτας. Πόσο βαθιά μπορεί να βουτήξει ένας άνθρωπος δίχως μπουκάλα οξυγόνου;

Το 1960, οι γιατροί έλεγαν ότι δεν μπορούμε να περάσουμε τα 50 μέτρα. Υποτίμησαν τις απίστευτες δυνατότητες του ανθρώπινου σώματος να πηγαίνει ακόμα πιο πέρα. Η ελεύθερη κατάδυση είναι ένα νεαρό άθλημα και η συστηματική προπόνηση γίνεται μόλις τα τελευταία 15 χρόνια. Απέχουμε ακόμα πολύ από το όριο.

Σας ευχαριστούμε για τη συνέντευξη κ. Νερί.

 

Advertisements

~ από jammamon στο Αύγουστος 12, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: