Η Ενέργεια ως Αιτία της Οικονομικής Κρίσης

Αν είχαμε σαν άνθρωποι λίγο μυαλό, το κραχ που βίωσε η παγκόσμια οικονομία το 2008 και ακόμα περισσότερο η ελληνική κρίση, θα μας έκανε να καταλάβουμε ότι είναι παράλογο να περιμένει κανείς διαρκή ανάπτυξη επ’ αόριστον. Κι όμως, τον τελευταίο αιώνα περίπου, ιδίως στην εποχή της αμερικανικής κυριαρχίας, έχουμε φτάσει να θεωρούμε ως δεδομένη την συνεχή ανάπτυξη, είτε οικονομική, είτε τεχνολογική. Κατά βάθος, αυτός είναι ο λόγος που οδεύουμε προς μια κλιματική καταστροφή και όχι οι «βρόμικες» πηγές ενέργειας.

 

Για να δώσουμε περισσότερη έμφαση στην όλη συζήτηση, υπενθυμίζουμε τα λόγια του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας (ΙΕΑ), που πρόσφατα δήλωσε ότι ο πλανήτης οδεύει ολοταχώς προς μια ανεξέλεγκτη αύξηση της μέσης θερμοκρασίας κατά 6 βαθμούς Κελσίου, τη στιγμή που οι προσπάθειες του ΟΗΕ και της Ε.Ε. είναι για διατήρηση της αύξησης αυτής στους 2 βαθμούς Κελσίου. Σημειώνεται ότι κανείς δεν γνωρίζει επακριβώς τις συνέπειες της αύξησης της θερμοκρασίας, όποια και αν είναι τελικά αυτή. Οι επιστήμονες μπορούν να την ποσοτικοποιήσουν μόνο σε ότι αφορά την άνοδο της στάθμης της θάλασσας και όχι όσον αφορά τις υπόλοιπες πτυχές. Επίσης, εννοείται ότι η άνοδος της μέσης θερμοκρασίας σημαίνει πως κατά τόπους το φαινόμενο θα είναι πολύ πιο έντονο και κατά τόπους πιο ήπιο, με ότι συνεπάγεται αυτό.

 

Την ίδια στιγμή, μια σημαντική μερίδα των επιστημόνων προειδοποιεί ότι η άνοδος της θερμοκρασίας πιθανώς θα έχει δυσμενή πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα, αφού θα λιώσει τους πάγους και θα απελευθερώσει γιγάντιες ποσότητες μεθανίου που είναι παγιδευμένες στον πυθμένα της θάλασσας. Το μεθάνιο είναι χίλιες φορές πιο αποτελεσματικό ως αέριο του θερμοκηπίου από ότι το διοξείδιο του άνθρακα και η απελευθέρωσή του στην ατμόσφαιρα μόνο ολέθριες συνέπειες θα μπορούσε να έχει για τη ζωή στον πλανήτη, ιδίως για τον ανθρώπινο πολιτισμό. Αντίστοιχα, η οξείδωση των ωκεανών και μυριάδες άλλα παράπλευρα αποτελέσματα θα μπορούσαν δυνητικά να θέσουν υπό σοβαρή απειλή την ίδια την ύπαρξή μας. Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι 150 χρόνια χρήσης των ορυκτών καυσίμων δεν θα μετατρέψουν τον πλανήτη Γη σε . Αφροδίτη.

 

Ας εξετάσουμε τώρα την αντιμετώπιση του κινδύνου αυτού: Οι μέχρι τώρα διεθνείς προσπάθειες εστιάζονται στην αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων με ανανεώσιμες πηγές. Και αν αυτό φαντάζει εφικτό στην περίπτωση του ηλεκτρισμού με άξονα το 2050, εντούτοις δεν είναι καθόλου εύκολο να εφαρμοστεί στους τομείς των μεταφορών, της ναυτιλίας και της αεροπορίας. Κάτι τέτοιο θα προϋπέθετε την αντικατάσταση του συνόλου των οχημάτων με ηλεκτρικά οχήματα και την χρήση βιοκαυσίμων στα πλοία και τα αεροπλάνα. Μέχρι στιγμής, αυτό φαντάζει αδύνατο, ιδίως αν αναλογιστούμε την απροθυμία της Κίνας και της Αμερικής να προχωρήσουν σε πολιτικές αποφάσεις.

 

Ακόμα όμως και η περιβόητη διείσδυση των ΑΠΕ προϋποθέτει μια σημαντική αύξηση του ενεργειακού κόστους, η οποία σε συνδυασμό με το ολοένα και πιο ακριβό πετρέλαιο μόνο αρνητικά θα λειτουργήσει στα επόμενα χρόνια για τις κρατικές οικονομίες. Με λίγα λόγια, δεν υπάρχουν πλέον φτηνές επιλογές για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών, όπως παλαιότερα. Στο εξής, η ενέργεια θα είναι μια πολύ πιο ακριβή υπόθεση από ότι στο παρελθόν και όπως γνωρίζουμε, συμπαρασύρει όλη την οικονομική δραστηριότητα.

 

Δυστυχώς, οι απανταχού κυβερνήσεις εξακολουθούν να σιωπούν όσον αφορά αυτή τη διαπίστωση. Στην Ελλάδα, ο κ. Σαμαράς δεσμεύτηκε τις προάλλες ότι θα επιδιώξει την μείωση των τιμολογίων στην ενέργεια. Γνωρίζει άραγε ότι οι παραπάνω νομοτελειακές δυνάμεις υπαγορεύουν ακριβώς το αντίθετο και ότι η κυβέρνησή του δεν έχει παρά ελάχιστες δυνατότητες αντίδρασης;

 

Μια πιο έντιμη αντιμετώπιση του θέματος από τους πολιτικούς διεθνώς θα ήταν να αποδεχτούν επιτέλους ότι στις επόμενες δεκαετίες η οικονομική ανάπτυξη δεν θα είναι πλέον εφικτή όπως στο παρελθόν, ή εν πάση περιπτώσει, θα πρέπει να εδράζεται σε εντελώς διαφορετικές βάσεις από ότι έχουμε συνηθίσει. Το αμερικανικό σύνθημα «παράγω περισσότερο, καταναλώνω περισσότερο» δεν έχει καμία θέση στην διεθνή κοινότητα αν στόχος μας είναι η πρόληψη της περιβαλλοντικής καταστροφής. Το ζήτημα είναι να κάνουμε λιγότερο αισθητή την ίδια μας την παρουσία στον πλανήτη, όχι απλά να αλλάξουμε τα ορυκτά καύσιμα με ΑΠΕ. Η έμφαση θα πρέπει να δοθεί στην ποιοτική ανάπτυξη και όχι στην ποσοτική. Όποια χώρα το αντιληφθεί αυτό πρώτη, είναι προφανές ότι θα γίνει ηγέτης στη νέα εποχή, ενώ αντιθέτως χώρες όπως η Ελλάδα θα συνεχίσουν να αποτελούν «μεταπρατικά κράτη», όπως επιμένει να υπενθυμίζει ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς, ορμώμενος από την ευρύτερη πολιτισμική μας ξενομανία.

Advertisements

~ από jammamon στο Ιουνίου 3, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: